Het leseffect

Een van de uitgangspunten die men op Steinerscholen hanteert, is dat de docent zijn leerlingen gedurende 8 jaar begeleid bij hun ontwikkeling. De wijze waarop de docent met zijn klas dit proces doorloopt is iedere keer uniek. Ergo: methoden maak je zelf en op maat. Geloof mij dat is veel werk!

Toch heeft het zelf ontwikkelen van een methode ook zijn voordelen. Je moet heel goed nadenken waarom je iets doet en vooral wat wil je bereiken bij je leerlingen. Door het effect centraal te stellen, creëer je voor jezelf een grote vrijheid om de stof zo aan te bieden dat je leerlingen er het meeste profijt van hebben.

De IOWA State University heeft een model ontwikkeld over hoe je cognitieve ontwikkeling over een bepaald onderwerp kunt groeperen en classificeren.
Of het nu om rekenen, taal, aardrijkskunde, geschiedenis of iets anders gaat, het onderstaande model helpt je bij het formuleren van het beoogde leereffect op je leerling.

Het model heeft twee assen:
- The Knowledge Dimension classifies four types of knowledge that learners may be expected to acquire or construct:factual, conceptual, procural, metacognitve

- The cognitive proces Dimension represents a continuum of increasing cognitive complexity—from lower order thinking skills to higher order thinking skills:
remember, understand, apply, analyse, evaluate, create

Dit model is ontwikkeld voor voor het aanleren van vakken, maar is misschien ook wel geschikt bij het ontwikkelen van methoden op sociaal en emotioneel gebied.

In ieder geval is dit model een aanpassing van het beroemde taxonomie van Benjamin Bloom. Een toepassing ervan zie je in de onderstaande film :)




bron: http://www.celt.iastate.edu/teaching/RevisedBlooms1.html

Dank: Tony Janson

What Intelligence Tests Miss: The Psychology of Rational Though

Hoe belangrijk is het IQ bij het vaststellen van je aanpak m.b.t. een leerling? Persoonlijk nam ik het wel mee, ik maar had er toch een beetje moeilijk gevoel over. Het cijfer zegt misschien wel iets, maar ook over veel zaken niet. Meestal zijn mijn leerlingen bijvoorbeeld echt niet dom en nemen ze toch vaak stomme beslissingen. Hoe zit dat nu? Dit boek geeft misschien wat handvatten:

Critics of intelligence tests—writers such as Robert Sternberg, Howard Gardner, and Daniel Goleman—have argued in recent years that these tests neglect important qualities such as emotion, empathy, and interpersonal skills. However, such critiques imply that though intelligence tests may miss certain key noncognitive areas, they encompass most of what is important in the cognitive domain. In this book, Keith E. Stanovich challenges this widely held assumption.

Stanovich shows that IQ tests (or their proxies, such as the SAT) are radically incomplete as measures of cognitive functioning. They fail to assess traits that most people associate with “good thinking,” skills such as judgment and decision making. Such cognitive skills are crucial to real-world behavior, affecting the way we plan, evaluate critical evidence, judge risks and probabilities, and make effective decisions. IQ tests fail to assess these skills of rational thought, even though they are measurable cognitive processes. Rational thought is just as important as intelligence, Stanovich argues, and it should be valued as highly as the abilities currently measured on intelligence tests.