Planmatig werken lukt vaak niet waarom?

Een van de belangrijkste succesfactoren voor dehet docentschap is dat je planmatig werkt. In een eerdere blog had ik het over Tsung Tzu en zijn boek de Art of War. De slag wordt gewonnen niet op het slagveld, maar in de tijd ervoor.



Een goede les draai je, maar de effectiviteit wordt vooral bepaald in de wijze waarop je deze hebt voorbereid. Ook of misschien wel juist als er veel onverwachte gebeurtenissen zijn. Onderzoek onderschrijft dit, docenten weten dit en ook ik weet het. Toch lukt het vaak niet. Waarom?

Het uitstellen van het voorbereiden van je lessen, het uitstellen van bewust
plannen en anticiperen is een vorm van uitstelgedrag. Marjan Ossebaard en Sary van den Heuvel heben een mooie samenvatting gemaakt van twee publicaties die over uitstelgedrag gaan.

• Sapadin, L. and Maguire,J., “It’s about time!: the six styles of procrastination and how to overcome them”, Penguin

• Books, New York, 1997
  Burka, J.B., Yuen, L.M., “Procrastination: why you do it and what to do about it”, Perseus Books, Reading,
  Massachusetts, 1983

Uitstelgedrag is aangeleerd gedrag. Niemand wordt geboren als uitsteller; ooit ontdekken we dat het uitstellen van taken iets oplevert. En gaan we het vaker doen, en dan gaandeweg wordt het een onderdeel van ons dagelijkse
handelen. Een gewoontepatroon met alle gevolgen van dien.

Kennelijk levert het uitstellen ondanks alle negatieve gevolgen toch iets op, er moet iets zijn waar we van profiteren. Uitstellen heeft een functie.

Uitstelgedrag heeft twee belangrijke functies: angstvermijding en het beschermen van het ego, het gevoel van eigenwaarde. Twee categorieën oorzaken zijn: 1) (faal)angst, perfectionisme, overbezorgdheid en 2) gebrek aan
zelfdiscipline en interne sturing. Deze oorzaken kunnen verder worden aangescherpt, waarmee verschillende typen uitstellers worden onderscheiden.


Uitstellers kunnen op basis van de functie en de oorzaak van hun uitstelgedrag ingedeeld worden in de volgende types:

Angst om beoordeeld te worden:
1 De Perfectionist
2 De Overwerker

Gebrek aan zelfdiscipline en daadkracht:
3 De Dromer

De strijd om de macht: de uitsteller in gevecht
4 De Uitdager
5  De Adrenalinezoeker

Scheidingsangst:
6 De Piekeraar


klik hier voor het uitgebreidere rapport waarin ook staat wat je er aan kunt doen.


Het is zeker niet gemakkelijk helemaal zelf uit te vinden wat precies jouw redenen zijn om zaken ui te stellen in de volgend elink geeft wat voorbeelden van het proces dat mensen doorgaan bij het zoeken naar redenen.

De verborgen redenen achter uitstel gedrag

http://www.crossroadcoaching.nl/articles/de-verborgen-redenen-achter-uitstel-gedrag/

Hallo, wie ben jij?

Leerlingen hebben van alles nodig om zich in jouw klas zo optimaal mogelijk te ontwikkelen. Ze hebben onderwijsbehoeften. Maar hoe krijg je die nu expliciet?
Meestal via gesprekken natuurlijk. Maar welke gesprekken je ook hebt, wat de aanleiding ook is, pas als je antwoord hebt op drie vragen, kun je wat betekenen voor een leerling. Dit zijn ze:

1. Hallo wie ben jij?
2. Gaat het goed met jou?
3. Hoe kan ik je helpen? (Wat heb je nodig? zullen HGW-ers vragen)

Het vraagt nogal wat vertrouwen van een leerling om op die vragen een antwoord te geven.

Valt je overigens op dat er slecht één keer 'ik' voorkomt in deze vragen? De rest gaat over de leerling. Hoe goed bedoeld ook, regelmatig kom ik tegen dat docenten en begeleiders meteen willen helpen, zonder de tijd te nemen die de leerling nodig heeft om kennis te maken en vetrouwen te krijgen.

"Het gaat immers om belastingeld en dan kun je niet zomaar aanlummelen", is de gedachte. Toch is mijn ervaring dat juist de tijd geven, juist het aanlummmelen vaak de meest effectieve en efficiente manier is om de leerling te bereiken. Dus hem zo ver te krijgen dat hij de bovenste drie vragen kan en durft te bantwoorden.

Geef leerlingen dus de tijd om het gesprek aan te gaan. Een handig model om je gesprek te voeren is overigens de 7-stappendans die in het handboek oplosssingsgericht werken in het onderwijs staat.

1. Contact leggen. De motor van verandering is een goede werkrelatie. Aandacht en interesse voor de persoon en diens werk is de basis voor verdere samenwerking.

2. Context verhelderen en problemen onderkennen: Bij deze stap onderzoek je met je leerling het probleem en de context waarbinnen het zich afspeelt zonder dat je uitgebreid aandacht besteedt aan de oorzaak van het probleem. ‘Wat is de kern van het probleem, waarbinnen speelt zich dat af, en hoe hindert dit probleem jou?

3. Doelen formuleren of succes beschrijven: Wanneer je (samen) hebt vastgesteld wat het probleem is, dan kun je als coach vragen wat je klant in plaats van het probleem zou willen hebben. De gewenste situatie wordt in gedragstermen omschreven

4. Krachtbronnen ontdekken. De aanleiding voor een cliënt om hulp te zoeken bij een coach of adviseur is vaak dat betrokkene vaak niet meer in staat is zijn eigen resources te gebruiken. De oplossingsgerichte coach of adviseur stelt vragen die de klant helpt opnieuw toegang te krijgen tot zijn krachtbronnen. Iedereen heeft zo zijn eigen sterke punten.

5. Positieve uitzonderingen identificeren en analyseren: Geen enkel probleem doet zich voortdurend en op dezelfde wijze voor. Dit moment is een illustratie van het oplossingsgericht werken. In het benoemen en ontdekken van uitzonderingen schuilt een begin van de oplossing.

6. Complimenteren. Complimenteren is van groot belang de eigenwaarde van de cliënt in elk afzonderlijk moment van het oplossingsgericht proces te versterken. Het stimuleert de samenwerking, vergroot het vertrouwen en verlegt de aandacht van problemen naar oplossingen.

7. Toekomstgerichtheid. Toekomstprojecties over hoe het eruit zal zien als het probleem zich niet of in mindere mate voordoet helpt de klant de oplossing die hij voor ogen heeft te visualiseren

bron:
http://www.werktgoed.nl/kennisbank/de-acht-stappendans-van-oplossingsgericht-coachen
http://www.oplossingsgerichtwerkeninhetonderwijs.nl/synopsis/deel_i_fundament/4_de_zevenstappendans

Het leseffect

Een van de uitgangspunten die men op Steinerscholen hanteert, is dat de docent zijn leerlingen gedurende 8 jaar begeleid bij hun ontwikkeling. De wijze waarop de docent met zijn klas dit proces doorloopt is iedere keer uniek. Ergo: methoden maak je zelf en op maat. Geloof mij dat is veel werk!

Toch heeft het zelf ontwikkelen van een methode ook zijn voordelen. Je moet heel goed nadenken waarom je iets doet en vooral wat wil je bereiken bij je leerlingen. Door het effect centraal te stellen, creëer je voor jezelf een grote vrijheid om de stof zo aan te bieden dat je leerlingen er het meeste profijt van hebben.

De IOWA State University heeft een model ontwikkeld over hoe je cognitieve ontwikkeling over een bepaald onderwerp kunt groeperen en classificeren.
Of het nu om rekenen, taal, aardrijkskunde, geschiedenis of iets anders gaat, het onderstaande model helpt je bij het formuleren van het beoogde leereffect op je leerling.

Het model heeft twee assen:
- The Knowledge Dimension classifies four types of knowledge that learners may be expected to acquire or construct:factual, conceptual, procural, metacognitve

- The cognitive proces Dimension represents a continuum of increasing cognitive complexity—from lower order thinking skills to higher order thinking skills:
remember, understand, apply, analyse, evaluate, create

Dit model is ontwikkeld voor voor het aanleren van vakken, maar is misschien ook wel geschikt bij het ontwikkelen van methoden op sociaal en emotioneel gebied.

In ieder geval is dit model een aanpassing van het beroemde taxonomie van Benjamin Bloom. Een toepassing ervan zie je in de onderstaande film :)




bron: http://www.celt.iastate.edu/teaching/RevisedBlooms1.html

Dank: Tony Janson